Po wojnie imię Tadeusza Komorowskiego było w Polsce wyklęte. Rządy Gomułki, a wcześniej Bieruta, wraz ze swoją urzędową historiografią i publicystyką, przypisywały „Borowi”, na równi chyba z gen. Andersem, innym niezłomnym bohaterem walk o niepodległość, cechy złe i najgorsze.

Z perspektywy niemal półwiecza od chwili spisania przez gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego jego wspomnień patrzymy na tę pracę jako na jedną z pierwszych opublikowanych po wojnie książek o Armii Krajowej, ważkich do dziś głównie ze względu na samą osobę Autora. Dowódca Armii Krajowej jako uczestnik i koronny świadek wydarzeń o wielkiej doniosłości historycznej dał prawdziwy wyraz podstawowemu założeniu ideowemu tej niezwykłej formacji, którą dane mu było dowodzić: „przyczynienia się własnym wysiłkiem do odzyskania utraconej wolności”.