Dzieje kawalerii polskiej w okresie dwudziestolecia międzywojennego i II wojny światowej (tom II)

Opis:

Zygmunt Srzednicki, wnuk powstańca z 1863 roku, urodził się na Syberii, gdzie została zesłana jego rodzina za udział w powstaniu styczniowym. Jako kilkuletnie dziecko wrócił wraz z najbliższymi do kraju po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Jego rodzina aktywnie uczestniczyła w odbudowie kraju po ponad stuletniej niewoli.

Jeden z braci ojca, lekarz medycyny, był generałem w tworzącym się wojsku polskim, a potem rektorem Szkoły Zdrowia Wojska Polskiego.

W rodzinnym domu Autora bywało wiele osobistości należących do świata polityki i gospodarki odradzającego się państwa, bywali też wojskowi. Wśród nich kawalerzyści, których opowieści wywarły ogromny wpływ na kilkuletniego chłopca i zaważyły znacząco na jego późniejszych zainteresowaniach. Można uznać, że był to początek fascynacji Autora ułanami, która towarzyszyła mu przez całe życie.

Po ukończeniu studiów w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Zygmunt Srzednicki w przeddzień wybuchu II wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do kawalerii. Niestety, poważna wada wzroku spowodowała, że nie został przyjęty. Wszak kawalerzysta nie może nosić okularów!

Od 1959 roku pracował jako ekspert rolniczy w Afganistanie. Był zafascynowany tym krajem, patriotyzmem mieszkańców oraz ich miłością do koni. Opisał to w książce Afganistan, wydanej w 1966 roku przez Państwowe Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”. Na początku lat sześćdziesiątych XX wieku przeniósł się do Maroka. Tam pracował przy tworzeniu przemysłu cukierniczego, tam także rozwijał swoje zainteresowania końmi i kawalerią.