Ze wspomnień autora, bezpośredniego uczestnika przedstawionych wydarzeń, wyłaniają się kulisy walki o ZHP w dobie przemian zachodzących w Polsce w ostatniej dekadzie XX wieku. Ryszard Pacławski w latach 1990–2000 kierował największą w kraju organizacją wychowawczą, pełniąc funkcję naczelnika Związku Harcerstwa Polskiego.

Doba transformacji stała się przełomowa także dla ZHP. Powstawały wówczas nowe organizacje harcerskie, a Związek Harcerstwa Polskiego musiał mierzyć się z oskarżeniami o wcześniejszą współpracę z komunistycznymi władzami PRL. W tym czasie autor współtworzył proces odbudowy ideowej harcerstwa oraz uczestniczył w kształtowaniu jego apolityczności. Był liderem wewnętrznych przemian w ZHP, które umożliwiły tej organizacji powrót do skautowych korzeni i współczesnej międzynarodowej społeczności skautek i skautów. W okresie, gdy pełnił funkcję naczelnika, Związek Harcerstwa Polskiego został po prawie 50 latach ponownie przyjęty do światowych organizacji ruchu skautowego, co jednoznacznie potwierdziło, że ZHP kontynuuje tradycje skautowej organizacji, która powstała w 1918 roku u progu niepodległej Polski.

Jednak kiedy Pacławski i jego współpracownicy dokładali starań, aby zreformować ZHP siłami samej organizacji, musieli stawić czoła innym koncepcjom zmian, takim jak rozwiązanie ZHP lub jego przejęcie przez władze pochodzące z zewnątrz. Konsekwentnie realizowali swoją misję, chociaż w opozycyjne strategie były uwikłane najwyższe harcerskie autorytety, takie jak legendarny naczelnik Szarych Szeregów Stanisław Broniewski „Orsza”.

W książce Ryszarda Pacławskiego powracają emocje gry o harcerstwo, sukcesy i porażki sprzed kilkudziesięciu lat, meandry zawiłej drogi powrotu do skautingu, kulisy dążenia do odzyskania przez ZHP powszechnego społecznego poparcia i gorycz niespełnionych starań o przywrócenie jedności harcerstwa podzielonego na wiele organizacji.